Creativity

Innovation

Originality

Imagination

 

Salient

Salient is an excellent design with a fresh approach for the ever-changing Web. Integrated with Gantry 5, it is infinitely customizable, incredibly powerful, and remarkably simple.

Download

Jakie warunki powinno spełniać uzupełnienie protetyczne?

Aby zapewnić pacjentom minimum komfortu i satysfakcji, uzupełnienie protetyczne powinno spełniać następujące kryteria:

¨ TRWAŁOŚĆ - proteza jest kosztowna, powinna wystarczyć na długie lata.

¨ STABILNOŚĆ - proteza powinna umożliwiać swobodne mówienie, gryzienie wszystkich pokarmów, bez obawy że dojdzie do przemieszczenia, złamania lub wypadnięcia protezy. Najbardziej stabilne są protezy stałe.

¨ NATURALNY WYGLĄD – proteza nie powinna wywoływać żadnych odczuć smakowych, dotykowych, termicznych – najlepiej by było, gdyby pacjent mógł zupełnie zapomnieć o tym, że ma sztuczne zęby.

¨ WYGLĄD ESTETYCZNY - Korony w kolorze złota lub srebra nigdy nie były uważane za szczyt elegancji. Obecnie kanonem estetyki w stomatologii są konstrukcje protetyczne, które niczym nie odróżniają się od naturalnego uzupełnienia.

O wygodzie pacjenta decyduje nie tylko typ i konstrukcja protezy, lecz także materiał, z którego została wykonana. W ciągu kilkunastu lat rozwoju współczesnej protetyki przetestowano wiele metali m. in. złoto, stopy srebra z palladem, stale chromoniklowe i chromokobaltowe, ale żaden z nich nie okazał się idealny. Przełom przyniosło odkrycie niezwykłych właściwości biologicznych i fizyko-chemicznych tytanu, które stawiają ten metal na pierwszym miejscu wśród współczesnych materiałów protetycznych.

Zalety tytanu to:

¨ NISKI CIĘŻAR WŁAŚCIWY - tytan jest lżejszy ok. 5 razy od np. złota.

¨  NIEWIELKIE PRZEWODZENIE CIEPŁA - pacjent pozbawiony jest odczuwania przykrych objawów bólu po spożyciu ciepłych lub zimnych posiłków.

¨ BIOKOMPATYBILNOŚĆ tytan w 100% integruje się z tkanką kostną.

Jeżeli doszło do utraty kilku zębów lub tylko jednego konieczne jest ich uzupełnienie. Każda, nawet pojedyncza luka, stwarza zagrożenie dla sąsiadujących z nią zębów, ponieważ mają one tendencję do pochylania się, a nawet przesuwania w kierunku wolnej przestrzeni. Ząb przeciwstawny wysuwa się z zębodołu, staje się "dłuższy", a to z biegiem czasu może doprowadzić do jego utraty.

Większe braki w uzębieniu często są przyczyną patologicznego starcia pozostałych zębów, rozchwiania, a także schorzeń stawów skroniowo-żuchwowych. Dlatego, im wcześniej zostanie wykonane uzupełnienie protetyczne, tym lepiej.

Rodzaje konstrukcji protetycznych:

Wśród protez zębowych można wyróżnić dwie zasadnicze grupy:

- protezy stałe: korony, mosty

- protezy ruchome: szkieletowe, over denture, nakładowe

Protezy stałe są to uzupełnienia trwale umocowane na zębach własnych pacjenta, najczęściej za pomocą cementów. Do protez stałych należą: wkłady koronowe i koronowo - korzeniowe, korony i mosty protetyczne.

Protezy ruchome to uzupełnienia wprowadzane do jamy ustnej i wyjmowane z niej przez pacjenta. Są to: protezy szkieletowe, protezy nakładowe, częściowe i całkowite protezy osiadające.

W zależności od istniejących warunków w jamie ustnej, stosowane są różne rodzaje uzupełnień protetycznych

Proponowane metody leczenia:

¨ Implanty: Od kilku lat mamy dla naszych pacjentów mamy alternatywne rozwiązanie - implanty stomatologiczne.

Idea implantacji, czyli zastępowania utraconych zębów wszczepianymi w kość protezami, nie jest w medycynie niczym nowym. Pierwszych prób dokonywano już w starożytnym Egipcie wykorzystując wszczepy z kości słoniowej lub drewna. Później aż do pierwszej połowy XX wieku eksperymentowano z takimi materiałami, jak naturalne zęby ludzkie lub zwierzęce, porcelana, złoto, srebro, platyna i różne stopy metali. Niestety, wszystkie próby kończyły się niepowodzeniem - wszczepy, jako ciała obce, były odrzucane przez organizm biorcy. Przełom nastąpił dopiero w 1952 roku, gdy profesor Per Ingvar Branemark ze szwedzkiego Uniwersytetu w Lund odkrył niezwykłe właściwości tytanu. Jak wiele ważnych wynalazków, tak i ten był dziełem przypadku.

Profesor Branemark, będąc z wykształcenia ortopedą, prowadził badania nad odbudową kości. Żeby umożliwić mikroskopową obserwację procesów regeneracyjnych w żywej tkance kostnej, zaprojektował specjalny układ optyczny, który wszczepiano później królikom w kość udową. Przypadek sprawił, że obudowę tego urządzenia wykonano z tytanu. Gdy doświadczenie dobiegło końca, naukowcy stwierdzili, że nie są w stanie wydobyć swojej aparatury, ponieważ wrosła w kość. W ten sposób odkryto najważniejszą cechę tytanu - biokompatybilność, czyli zdolność do tworzenia trwałego zespolenia z żywą tkanką kostną.

Profesor Branemark porzucił swoje dotychczasowe badania i zajął się opracowywaniem tytanowych wszczepów stosowanych w ortopedii i protetyce stomatologicznej. Już w 1965 roku dokonał pierwszego takiego zabiegu swojemu pacjentowi - warto tu nadmienić, że most zamocowany na wszczepionych wówczas implantach, doskonale służy mu aż do dnia dzisiejszego.

Od tego czasu powstało wiele różnych systemów implantologicznych.

IMPLANT - w stomatologii to element zastępujący korzeń własnego zęba. Wprowadzony chirurgicznie w kość wyrostka zębodołowego, pozwala na wykonanie stałego (tzn. nigdy nie wyjmowanego z ust) uzupełnienia protetycznego - korony, mostu bądź pełnej rekonstrukcji zgryzu w przypadkach, kiedy nie mamy już ani jednego własnego zęba. Materiałem, z jakiego robione są implanty jest tytan - jedyny jak dotąd wykryty pierwiastek, który łączy w sobie dwie istotne z punktu widzenia zastosowania cechy:

¨ jest doskonale tolerowany przez organizm, który nie traktuje elementów tytanowych jako "ciała obce",

¨ jest na tyle wytrzymały, żeby znieść obciążenia takie, jakim podlegają korzenie naturalnych zębów.

Kiedy czas na implanty?

Jeśli straciłeś jeden lub kilka zębów czas na wszczepienie implantów - dzięki stosowanej przez nas metodzie nowe zęby (implanty) osadzone są w kości i funkcjonują zupełnie jak naturalne zęby. Implanty są optymalną metodą leczenia:

¨ dla pacjentów po wszelkiego typu urazach np. komunikacyjnych, kiedy dochodzi do utraty zębów;

¨ dla pacjentów, którzy dotychczas zmuszeni byli do noszenia ruchomych protez, które były dla nich wielkim dyskomfortem w kontaktach towarzyskich.

Korzyści ze stosowania metody wszczepiania implantów firmy Nobel Biocare:

¨ Możliwość prowadzenia bez skrępowania rozmów, uśmiechu ukrywania zębów lub ich braku - nie ma możliwości rozróżnienia naturalnych zębów i zębów zbudowanych na implantach

¨ Zęby są mocno zakorzenione i wydają się być naturalnymi zębami, ponadto zęby przyległe - zdrowe nie wymagają spiłowania

¨ Możecie Państwo bez żadnego problemu jeść co tylko zechcecie, bez żadnych ograniczeń

¨ Zachowujecie pełną estetykę i wspaniały wygląd przez długie lata

¨ Macie gwarancję wykonania zabiegu tylko w autoryzowanych gabinetach, zarazem uzyskacie Państwo pomoc i poradę na całym świecie

W zależności od potrzeby lekarz umieszcza w szczęce lub żuchwie odpowiednią liczbę implantów, na których opiera się później uzupełnienie protetyczne.

Każdy z nas chce dobrze wyglądać, mieć ładne zęby. Tracimy je nierzadko z różnych powodów. Szukamy wtedy pomocy u stomatologów, których zadaniem jest nie tylko przywrócenie możliwości właściwego rozdrabniania pokarmów, ale także estetyki naszego uzębienia.

Istnieje kilka sposobów uzupełnienia braków zębowych w celu odzyskania szerokiego uśmiechu, najbardziej zbliżonym do naturalnego jest wszczepienie implantu.

Jeżeli brakuje jednego zęba, a obok są dwa zdrowe, to żeby uzupełnić ten jeden ząb tradycyjnym sposobem, należy oszlifować pod korony dwa zdrowe i dołączyć do tego trzeci ząb. Implanty mają tę zaletę, że można je wstawić między dwa zdrowe zęby, które pozostają nienaruszone.

Ta procedura wymaga ok. czterech wizyt u stomatologa. Funkcjonowanie po wszczepieniu implantu jest już normalne na drugi dzień.

Uzupełnienia ruchome

Protezy szkieletowe należą do ruchomych uzupełnień protetycznych. Wykorzystuje się je w przypadku braków zębowych zbyt rozległych na uzupełnienie mostem.

Główną ich częścią jest metalowy szkielet zaopatrzony w klamry i ciernie, szkielet jest na tyle cienki i zredukowany, że praktycznie nie przeszkadza użytkującemu. Ciernie są to wypustki opierające się na żujących powierzchniach zębów i przenoszące tym samym siły żucia przez zęby i oziębną na korzyść szczęk.

Klamry odpowiedzialne są za utrzymanie protez na podłożu. Ze względu na ich mało estetyczny wygląd są one coraz częściej zastępowane przez mocowanie na koronach zasuwy, zatrzaski i korony teleskopowe. W celu umożliwienia takiego utrzymania protezy, konieczne jest okoronowanie zębów sąsiadujących z protezą. Połączenie protezy z koronami następuje bez widocznych elementów metalowych (klamry, ciernie), co umożliwia uzyskanie oczekiwanego efektu kosmetycznego.

Częściowe i całkowite protezy osiadające.

Są one, podobnie jak protezy szkieletowe, uzupełnieniem ruchomym, lecz siły żucia są w tym przypadku przenoszone wyłącznie przez błonę śluzową i okostną na kości szczęk. Skutkiem tego jest przeciążenie kości, co przyspiesza ich zanik i powoduje osiadanie protezy. Proteza staje się "zbyt duża", a jej przyleganie do podłoża, tym samym utrzymanie, coraz gorsze. Szczególnie dużo problemów nastręcza proteza całkowita dolna, dla której alternatywą są implanty. Protezy osiadające częściowe wykonywane są z akrylu lub nylonu, który charakteryzuje się elastycznością.

Proteza akrylowa - jest uzupełnieniem ruchomym, częściowym lub całkowitym. Wykonuje się ją z żywicy akrylowej. W przypadku protezy częściowej w różowej, imitującej kolorem dziąsło masie akrylowej zatapia się niewielkie, biegnące po powierzchni pozostałych zębów, metalowe klamerki. Służą do utrzymania protezy w jamie ustnej. Niestety uzupełnienia akrylowe nie są elastyczne.

Uzupełnienia stałe:

Wkłady koronowo-korzeniowe - są to konstrukcje protetyczne stosowane w przypadku znacznego lub całkowitego uszkodzenia koron zębów własnych. Warunkiem kwalifikacji zęba do wkładu koronowo-korzeniowego jest prawidłowo przeleczony kanał korzeniowy bez zmian patologicznych w okolicy wierzchołka, a uszkodzenie zęba nie powinno znajdować się poniżej brzegu kości. Wkłady koronowo-korzeniowe służą najczęściej jako umocowanie pojedynczej korony protetycznej lub będącej filarem mostu protetycznego.

W wyniku szybkiego postępu technicznego indywidualne wkłady koronowo-korzeniowe odlewane w laboratorium są zastępowane wkładami standardowymi wykonywanymi z kompozytu wzmocnionego włóknami szklanymi lub stopu metalu. Umożliwiają one odbudowę rdzenia zęba w czasie jednej wizyty, jednak nie we wszystkich przypadkach. Często trzeba skorzystać z indywidualnie przez technika przygotowanych wkładów z metalu lub ceramiki.

Korony protetyczne

Każdy ząb składa się z trzech części - to, co widzimy w jamie ustnej to korona. Poniżej, pod dziąsłami, znajduje się szyjka, a najgłębsza część - korzeń - tkwi w kości żuchwy lub szczęki. Zazwyczaj próchnica atakuje najpierw koronę, powodując powstawanie "dziur" (zwanymi fachowo ubytkami). Nieduże ubytki można leczyć zachowawczo. Po oczyszczeniu tkanek próchniczych, wypełnia się specjalnymi kompozytami. Gdy jednak wielkość "dziur" przekroczy pewną "masę krytyczną" plombowanie przestaje być opłacalne.

W przypadkach, kiedy korona zęba nie może być odbudowana inleyem lub wypełnieniem z materiałów kompozytowych, stosuje się koronę protetyczną, czyli uzupełnienie trwale osadzone na oszlifowanych zębach żywych jak i martwych. Korony protetyczne mają zastosowanie w przypadkach znacznego zniszczenia części koronowej zęba, mogą służyć poprawie estetyki, przebudowie warunków zgryzowych lub lepszemu utrzymaniu w jamie ustnej protez ruchomych. Są najbardziej rozpowszechnionym elementem mocującym mosty. Służą również do odbudowy zębów na implantach.

Ze względu na użyte materiały, korony protetyczne dzieli się na:

¨ jednolite - wykonane z jednego rodzaju materiału na przykład samego metalu, akrylu czy porcelany. Korony akrylowe stosowane są obecnie jedynie jako korony tymczasowe.

¨ złożone - główna część wykonana jest z metalu, a tylko widoczna powierzchnia korony pokryta jest materiałem odpowiadającym barwą zębom własnym. Najczęściej są tym materiałem porcelana lub akryl.

Z uwagi na trwałość barwy, kształtu oraz doskonałą przezierność pozwalającą imitować szkliwo, a także obojętność biologiczną oraz wytrzymałość mechaniczną, za najlepszy materiał należy uznać dzisiaj porcelanę. W porównaniu z nią wprawdzie tani, ale łatwo przebarwiający, ścierający się, chłonący zapachy akryl wypada bardzo niekorzystnie.

Korony porcelanowe na metalu są wprawdzie bardzo trwałe i estetyczne, lecz nie są w stanie tak dokładnie imitować ząb jak korony pełnoceramiczne, które poprzez swoją transparencję światła idealnie odtwarzają tkanki i wyglądają jak ząb naturalny. Korony pełnoceramiczne w przeciwieństwie do porcelanowych na metalu nie wykazują "efektu szarzenia".

Mosty

Most to stała proteza uzupełniająca brak od jednego do kilku zębów. Zbudowany jest z przęsła odtwarzającego czynność i kształt utraconych zębów oraz z elementów mocujących go na filarach, którymi są naturalne zęby (korzenie) otaczające lukę pomiędzy zębami lub implanty. Elementami mocującymi mogą być wkłady koronowe, koronowo - korzeniowe lub korony.

Stosowanie mostów wymaga sprzyjających warunków miejscowych, a mianowicie odpowiedniej ilości i jakości dobrze rozmieszczonych (po obu stronach luki) zębów filarowych. Siły żucia przenoszone są z przęsła w całości na ozębną zębów filarowych. Czasem stosuje się jeszcze tzw. mosty jednobrzeżne, które osadzone są na jednym filarze, z reguły są dowieszone do przodu. Metoda ta nie jest jednak polecana, szczególnie w obrębie zębów bocznych, gdyż wcześniej, czy później wskutek przeciążenia dochodzi do rozchwiania zęba filarowego.

Most adhezyjny (niekonwencjonalny) - jest to most najczęściej niewymagający szlifowania zębów, rozwiązanie estetyczne, jednak mniej trwałe od mostu tradycyjnego. Dodatkowo nie zapobiega zanikowi kości i może być stosowane tylko wtedy, gdy występują ku niemu wystarczające warunki w jamie ustnej pacjenta.

Tradycyjne konstrukcje protetyczne, takie jak korony czy mosty - o ile są dobrze wykonane - mogą świetnie spełniać swoją rolę i służyć pacjentowi przez długie lata. Mają one jednak jeden mankament - do ich zamontowania konieczna jest obecność własnych zębów, stanowiących podporę dla protezy. Aby uczynić miejsce dla takich konstrukcji protetycznych, zęby trzeba mocno oszlifować. W przypadku mostów, które maskują braki poekstrakcyjne, stajemy przed koniecznością szlifowania niekiedy całkiem zdrowych, sąsiednich zębów. Wynikają stąd pewne ograniczenia dla tej metody. Najczęściej każdy most musi posiadać, co najmniej dwa filary, więc tego typu uzupełnienia można stosować zwykle przy brakach międzyzębowych. W przypadku braków skrzydłowych,(gdy brakuje zębów z jednej strony szczęki lub żuchwy) oraz przy całkowitym bezzębiu nie ma takiej możliwości. Jedyną rzeczą, jaką do niedawna mogliśmy zaproponować takim pacjentom, były niewygodne protezy ruchome.

Proteza częściowa - uzupełnia brak kilku zębów. Pokrywa bezzębne wyrostki jamy ustnej pacjenta. W przypadku protezy górnej - również część podniebienia, w protezie dolnej - część okolicy podjęzykowej.